Archive for the ‘Upadek epoki hellenistycznej’ Category

Koniec greckiej dominacji

Śmierć Arystotelesa i Aleksandra Wielkiego mniej więcej zbiegła się z końcem greckiej dominacji w świecie starożytnym. Aleksander Wielki, władca Macedonii i uczeń Arystotelesa, podbił przed swoją przedwczes­ną śmiercią większość znanego świata. Chociaż macedońscy najeźdźcy podbili także Grecję, to jednak grecka kultura i tradycja filozoficzna prze­trwały — po części dzięki wykształceniu Aleksandra i jego zanurzeniu w klasycznej greckiej kulturze.

Po śmierci Aleksandra w politycznym chaosie rozpoczął się powolny upadek dominującej niegdyś cywilizacji. Gdy kurz opadł, to Imperium Rzymskie było hegemonem w obszarze Morza Śródziemnego. Chociaż Grecy stali się obywatelami drugiej kategorii, to grecka filozofia, mitolo­gia i kultura wywierały silny wpływ na rzymski świat. Bogowie rzymscy to po prostu inaczej nazwani bogowie greccy.

Hellenistyczne szkoły filozoficzne wprowadziły wiele terminów, któ­rych używamy do dziś. Epikurejczycy, stoicy, sceptycy i cynicy — te na­zwy szkół filozoficznych dzisiaj używane są do opisu cech osobowości mniej lub bardziej odpowiadających postawom życiowym starożyt­nych filozofów.

Cynicy

Cynicy byli sektą sokratyków o bardzo radykalnym podejściu do życia i filozofii. Słowo cynik pochodzi od greckiego słowa oznaczającego psa. Uważa się, że cynicy zostali nazwani tak a nie inaczej, ponieważ ich swo­boda wyrażania poglądów była bliższa światu zwierząt niż temu, co uwa­żano za właściwe w cywilizowanym społeczeństwie.

Cynicy nie byli filozofami spisującymi swój system na papirusie. Byli raczej żywym przykładem filozofii nonkonformizmu. Uważano ich za wędrownych mądrali i sarkastycznych satyryków wyśmiewających hi­pokryzję społeczeństwa.

Stoicyzm, filozofia bardziej formalna, przejął wiele z poglądów fi­glarnych cyników.