David Hume

David Hume (1711 – 1776) był szkockim filozofem i trzecim z wiel­kiej trójcy empirystów brytyjskich. Znajdował się pod wpływem Johna Locke’a i George’a Berkeleya oraz rozwijał ich koncepcje. Hume nie tylko zaprzeczył istnieniu materialnych substancji w rozumieniu Locke’a, ale także istnieniu duchowego świata idei postulowanemu przez Berkleya. Odrzucał on również koncepcję istnienia jednostkowej świadomości. Wedle Hume’a nie jesteśmy niczym więcej, jak „zbiorem różnych per­cepcji”. Odrzucał naukową zasadę przyczyny i skutku i uważał, że pew­na wiedza o czymkolwiek jest po prostu niemożliwa, z wyjątkiem, być może, matematyki.

Hume wyjaśniał swoje stanowisko w ten sposób: „Rozum nie może nam nigdy pokazać koneksji jednego przedmiotu z drugim, nawet za po­mocą doświadczenia i obserwacji ich połączenia we wszystkich poprzed­nich przykładach. Stąd, kiedy umysł przechodzi od idei czy wrażenia jednego przedmiotu do idei czy przekonania o drugim, nie jest to zde­terminowane rozumem, ale pewnymi zasadami, które kojarzą idee obu obiektów i łączą je w wyobraźni”.

Będąc zmuszonym, by przynajmniej udawać, iż żyje w realnym świe­cie, Hume pisał obszernie na temat ekonomii i filozofii. Napisał także bardzo poważaną historię Anglii, w której patrzy na wydarzenia histo­ryczne z perspektywy ekonomicznej.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.