Buddyzm

Twórcą buddyzmu był Indyjski książę Siddhartha Gautama (około 563 – około 483 p.n.e.), który przeszedł do historii jako Budda, czyli „Przebu­dzony”. Siddhartha wychował się w hinduizmie, ale odrzucił wiele zasad tej religii, w tym system kastowy, potęgę i wpływy bramińskiej kasty ka­płanów i wiele ze świętych pism hinduizmu.

Budda był księciem, który wychował się w luksusie, oddzielony od świata murami pałacu. Przeżył olbrzymi wstrząs, gdy ujrzał biedę i cier­pienie większości ludzi. Jako członek klasy rządzącej był trzymany pod kloszem, z dala od prawdziwego świata. Gdy zobaczył zimne i okrutne ob­licze prawdziwego świata, porzucił swój pałac i bogactwo, nie znajdując w nim ani radości, ani sensu. Porzucił więc żywot arystokraty na rzecz su­rowego życia pustelnika.

Pośrednia droga

Budda w końcu doszedł do tego, co nazywamy „pośrednią drogą”. Ani doświadczanie radości życia, ani skrajna asceza nie były dobrymi droga­mi do szczęścia i oświecenia. Legenda głosi, że przez wiele dni siedział bez ruchu pod drzewem, a jego świadomość gwałtownie ewaluowała, aż osiągnął długo oczekiwane i bardzo nieuchwytne oświecenie. Wiedza jed­nak nie przyszła łatwo. Budda, jak Jezus na pustyni, był kuszony trzykrot­nie. W przypadku Buddy kusicielami były pożądanie, strach i obowiązek społeczny. Opierając się tym pokusom, które zaburzały jego drogę, osiąg­nął oświecenie. Resztę życia Budda poświęcił na nauczanie, zbieranie wo­kół siebie uczniów i założenie klasztoru.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.