Buddyzm zen

Przez tysiąclecia buddyzm dzielił się na wiele szkół. Jedną z najbardziej znanych jest buddyzm zen, forma powstała w Chinach i rozpowszechnio­na w Japonii, będąca połączeniem buddyzmu hinduskiego i taoizmu.

Buddyzm zen wpłynął na wiele aspektów kultury — od poezji haiku po skalny ogród zen. Czy znasz kogoś, kto na swoim biurku ma jeden z tych miniaturowych ogrodów, które zmieniają się całkiem po lekkim potrząśnięciu? Próbują obniżyć poziom stresu i ukazać spokój w sty­lu zen.

Zen zakłada, że powinno się dążyć do postrzegania świata dokładnie takim, jakim on jest, bez zaciemniania rzeczywistości własnymi „przed -sądami”. Istnieje buddyjska zasada „zero umysłu”. Zen podkreśla rolę medytacji jako klucza do zdobycia wiedzy niezbędnej do oświecenia. Zen jest również odpowiedzialny za powstanie formy poezji haiku — wiersza o siedemnastu sylabach — ani mniej, ani więcej. Zen podkreśla rolę me­dytacji jako drogi do odkrycia własnej „natury Buddy” i klucza do prze­budzenia. Odpowiednikiem szybkiego oświecenia jest coś, co jest okre­ślane japońskim słowem satori. Zen nie przykłada również wielkiej wagi do studiowania buddyjskich pism.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.