Konfucjanizm

Konfucjanizm jest nieco bardziej skomplikowany, niż to się powszechnie uważa na Zachodzie, gdzie kojarzy się go z ciasteczkami szczęścia i Azja­tami ględzącymi w telewizji z niezrozumiałym akcentem, zaczynającymi zdania od: „Konfucjusz powiedział: <tu jakiś znany banał>”.

Konfucjusz

Żył w latach 551 – 479 p.n.e. Urodził się w zamożnej rodzinie, która jed­nak wskutek niefortunnych zdarzeń losowych popadła w ubóstwo. Był podróżującym filozofem, którego uczniowie formowali i wchłaniali jego mądrości. W jego czasach w Chinach panował chaos, wszechobecne były korupcja i nadużycia władzy. Jego filozofia podkreślała etyczny wymiar relacji międzyludzkich i politycznych, wartości rodzinne i szacunek dla rodziców. Jego główną metodą było dawanie dobrego przykładu. Przy­wódca powinien być przykładem moralnej niezłomności, tak by zgodnie z zasadą naśladowania w dół obywatele przejęli jego cnoty. Konfucjusz krótko sprawował urząd polityczny i wdrożył swoje przekonania z wyjąt­kowo dobrymi rezultatami. Przez resztę życia próbował, poprzez swoje pisma i nauczanie, nawrócić grzeszników na drogę prawdy, sprawiedli­wości i prawdziwej chińskości.

Termin ren można przetłumaczyć jako„miłość”lub„cnotę”i jest to klu­czowy punkt filozofii Konfucjusza. Wyrażony w inny sposób, w formie bardzo bliskiej ludziom Zachodu, brzmi: „Czyń innym to, co chciałbyś, aby oni uczynili Tobie”. Tak jest, słynna „złota zasada”jest również obec­na w filozofii starożytnych Chin.

Konfucjusz, podobnie jak Jezus i Budda, nie pozostawił po sobie żad­nych pism, co wydaje się rozpowszechnionym zwyczajem pośród wiel­kich liderów duchowych. Spisanie swoich mądrości pozostawiają oni uczniom. Najlepszym opisem życia Konfucjusza i jego nauk jest książ­ka Dialogi konjucjańskie Lun-yu). Konfucjusz nie był przywódcą religijnym, chociaż byli tacy, którzy czcili go jako wysłannika bogów. Jego nauki etyczne wzywały do głębokiego szacunku dla rodziców, a także do kultu przodków, lojalności wobec państwa i jego przywódców. Opisał też pięć cnót niezbędnych dla dobrego życia: współczucie, przyzwoitość, dobre maniery, wiedza i wierność.

Konfucjusz i jego uczniowie stworzyli filozofię, która wpłynęła na kulturę azjatycką na poziomie społecznym, politycznym i ducho­wym. Zapoczątkowana w Chinach, rozprzestrzeniła się po świecie i cią­gle fascynuje łudzi Zachodu.

Filozofia świecka

Konfucjanizm nie jest zorganizowaną religią. To świecka filozofia. Nie ma kapłanów czy dogmatów. Konfucjusz jest traktowany jako wielki czło­wiek, a nie bożek czy wysłannik niebios. Istnieją wprawdzie konfucjańskie „świątynie”, ale służą one raczej zbieraniu się lokalnych społeczności. Konfucjusz wyczuł, że w ludzkiej naturze leży skłonność do ubóstwiania przywódców i robienia z nich wielkich herosów, dlatego zabronił ubó­stwiania swojej osoby za życia i po śmierci.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.