Shinto

To tradycyjna religia Japonii, która na przestrzeni wieków uległa wielu przemianom. Słowo shinto oznacza „drogę bogów”, a jego źródłem był cokolwiek nieokreślony kult duchów. Podobnie jak w mitach greckich, te duchy personifikowały elementy natury — słońce, księżyc, pogodę i inne, które wpływały na życie prymitywnych Japończyków. Próba wyjaśnienia świata dookoła poprzez jego antropomorfizację to powszechnie spoty­kany element w religiach prymitywnych. Antropomorfizm to przypi­sywanie cech ludzkich innym kategoriom bytów, na przykład naturze, zwierzętom czy bogu. Shinto to wiara bez świętego tekstu, przykazań i dogmatów.

Shinto a buddyzm

Aż do szóstego wieku naszej ery shinto nie miało nawet nazwy. W tym właśnie czasie z Chin do Japonii zaczęły przenikać doktryny konfucjańska i buddyjska, które zaczęły wywierać wpływ na kulturę tego kraju. Bud­dyzm wdarł się na wyspy i przejął wiele shintoistycznych rytuałów. Bud­dyjscy mnisi przejęli nawet shintoistyczne świątynie i wstawili do nich posągi Buddy. Religia powstała w wyniku tej syntezy nosi nazwę Ryobu Shinto i jest połączeniem buddyzmu, konfucjanizmu i shinto, przy czym ten pierwszy element jest dominujący.

Powrót shinto

Tryumfalne odrodzenie shinto w osiemnastym wieku było związane z na­cjonalizmem i brakiem zaufania Japończyków do wszystkiego, co obce. W tej wersji neoshintoizmu cesarz był traktowany jako boski nominat, co było powszechną taktyką we wszelkich monarchiach na całym świecie. I oczywiście Japończycy byli „ludem wybranym”. Uważali również, że Ja­ponii przeznaczone jest panować nad światem, co doprowadziło do na­rodzin japońskiego militaryzmu, którego kres wyznaczyła dopiero klęska w drugiej wojnie światowej.

Po wojennej porażce będącej końcem marzeń zwycięscy Amerykanie zabrali się do kolejnego przekształcenia shinto. Generał Douglas Mac Artur (ten od powiedzonek: „Ja tu wrócę!” i „Starzy żołnierze nie umierają, oni po prostu się znikają”) będący okupacyjnym gubernatorem pokona­nej Japonii narzucił oddzielenie państwa od kościoła. Istniały wówczas dwie formy shinto — państwowa i sekciarska. Ta pierwsza była mocno nacjonalistyczna i Amerykanie zadbali o to, by nie była dłużej wspiera­na przez rząd i nauczana w szkołach, tak aby mało duchowe impulsy nie rozpalały społecznego niepokoju i nie rodziły problemów. Cesarz został zmuszony do zrzeczenia się boskiego statusu. Shinto sekciarskie pozosta­wiono natomiast samemu sobie i do dziś kwitnie ono w Japonii w formie różnych, dużych i małych sekt.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.