Sufizm

Jest to forma islamskiego mistycyzmu, która pojawiła się już w siódmym wieku, krótko po powstaniu islamu. Sufi dosłownie oznacza człowieka z wełny. Wędrujący mistycy suficcy byli ascetami i cierpieli z powodu swo­ich przekonań, z rozmysłem nosili niewygodne wełniane szaty, co miało być częścią ich umartwiania się. Mistycy i szaleni mnisi prowadzący dzi­waczny i nonkonformistyczny styl życia występowali zarówno w chrześ­cijaństwie, jak i judaizmie — ten sposób bycia miał ich zbliżyć do Boga.

Techniki sufickie

Techniki, którymi posługiwali się sufi dla wejścia w bezpośredni kon­takt z Allahem, obejmowały pokutę za grzechy, ascezę, wyrzeczenie, ślu­by ubóstwa i poświęcenie się wypełnianiu woli boga tak, jak ją rozumieli. Efektem końcowym miało być osiągniecie wyższego stopnia świadomo­ści, do którego dążyli wszyscy mistycy.

To twierdzenie o bezpośrednich kontaktach z bogiem uczyniło su­fich mocno niepopularnymi wśród innych muzułmanów, delikatnie rzecz ujmując. Wielu sufich lekceważyło wiele z zasad islamu i często gło­sili oni poglądy panteistyczne, twierdząc, że Allah i natura to jedno. Osta­tecznie sufi i większość muzułmanów doszli do pewnego kompromisu.

Czy wiesz, że niektóre numery cyrkowe mają swe korzenie w sufizmie?

Czynności takie, jak połykanie miecza i chodzenie po rozgrzanych wę­glach, pokazywano i stereotypizowano w telewizji. Ci„zaklinacze węży” i ich zaskakujące przedstawienia są żywym dowodem na to, do jak cu­downych rzeczy zdolne jest ludzkie ciało, jeśli umysł jest skupiony, zmo­tywowany i żywy.

Maulana Dżalal ad-Din Rumi

Ten żyjący w latach 1207 -1273 poeta jest najsłynniejszym z sufich. Jego poezja jest dziś całkiem modna. Niewielu muzułmańskich mistyków jest bowiem deklamowanych z towarzyszeniem lutni w nowojorskiej dziel­nicy Greenwich Village. Rumi spotkał na swojej drodze mistrza sufickie- go, który silnie zainspirował jego poezję i wpłynął na nią, szczególnie po swoim tajemniczym zniknięciu. Poezja Rumiego przepełniona jest suficką filozofią, ale jest też pełna romantyzmu, a nawet erotyki. Po jego śmierci uformowała się mała sekta jego wielbicieli oddających cześć jego pamięci.

Praktyki sufickie

Sekta powstała po śmierci Rumiego nosiła nazwę „wirujących derwiszy”. Wyróżniającą ich praktyką był transowy taniec, podczas którego, wiru­jąc, doprowadzali się do stanu ekstatycznego pobudzenia, często pada­jąc na ziemię w drgawkach. Wiele opisów rytuałów derwiszy pochodzi od europejskich obserwatorów, stąd pełen przesądów język opisu. Jeden z opisów mówi o wyjących derwiszach. To „wycie” było religijną pieśnią, a nie zwykłym krzykiem.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.