Jan Jakub Rousseau

Jan Jakub Rousseau (1712 – 1778) był kolejnym francuskim filozofem i krytykiem społecznym, a także jednym z pierwszych autorów wspo­mnień obejmujących wszystkie dziedziny życia. Jego szczerość była szo­kująca dla jemu współczesnych.

Wyznania

Sławna książka Rousseau Wyznania to podsumowanie całego życia filo­zofa, a także szczere wspomnienia. Jest to jedna z pierwszych psycho-biografii. Na samym początku Rousseau opisuje historię, jak to zadu­rzył się w swojej nauczycielce z dziecinnych czasów, przypominającej Mademoiselle Lambercier. Młoda kobieta sprawiła nad wiek rozwinięte­mu ośmioletniemu Janowi Jakubowi lanie i to, zdawałoby się, nieszkod­liwe w procesie wychowywania dziecka wydarzenie odniosło głęboki skutek i na zawsze ukształtowało osobowość filozofa i jego seksualne skłonności. Przez resztę życia poszukiwał on towarzystwa dominujących, zazwyczaj starszych kobiet. W pierwszym zdaniu Wyznań Rousseau ogło­sił, iż nie istniała w przeszłości książka tego typu i nie zaistnieje też ni­gdy w przyszłości, co nie było do końca prawdziwym stwierdzeniem. Jednakże Wyznania wprowadziły do literatury pewną niespotykaną wcześ­niej szczerość i wpłynęły na utwory okresu romantyzmu, który rozkwitł na początku dziewiętnastego wieku.

Inne prace

Przy mniej ekscytującym filozofowaniu Rousseau napisał wiele rozpra­wek, dramatów, oper i nowel, a w każdej zawarł swe teorie i obserwacje dotyczące ludzkiej kondycji. W swej książce Rozprawa o pochodzeniu i pod­stawach nierówności potępił „żrące” wpływy kulturalnego społeczeństwa, włączając w to sztukę i politykę, sugerując, iż były ujmą dla ludzkości. Utrzymywał, iż prymitywni ludzie byli pod każdym względem lepsi od „cywilizowanych” społeczności. Według słów Rousseau im bardziej zaawansowana cywilizacja, tym bardziej niepohamowane występki i ko­rupcja. Raz Wolter wyśmiał tę teorię i od tego czasu obaj panowie zostali wrogami. Rousseau nie chciał opuścić Europy i dlatego nie był filozofem, który stosował własne teorie w praktyce. Później na nowo zdefiniował to, co rozumiał pod pojęciem powrotu do natury — jako wewnętrzną wę­drówkę, wychwalając zalety niewinności i duchowości.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.