Reforma edukacji

Choć Rousseau był odrobinę apodyktyczny, nawet w swej obronie wol­ności był reformatorem odnoszącym się do edukacji. Nowela Rousseau Emilwyrażała jego zdanie dotyczące paradygmatu edukacji. Była krytyką sztywności tamtych czasów i zawierała postulat większej swobody w wy­rażaniu siebie w procesie nauczania, zamiast uczenia się na pamięć pod okiem surowej nauczycielki. Rousseau sprzeciwiał się temu, co, jak uwa­żał, było tłamszącą naturą ówczesnego szkolnictwa. Dzieci, wciąż w natu­ralnym i nieskorumpowanym państwie, powinny być zachęcane do na­turalnej spontaniczności, a nie karcone za nią. Nowela została spalona i zakazana we Francji i Szwajcarii, a Rousseau odczuł wówczas, iż za jego głowę wyznaczono nagrodę w wielu prowincjach.

Ostatnie lata

Podobnie jak jego rywal Wolter, Rousseau również często musiał uciekać ze swej ojczystej Francji i przyjmować pseudonimy literackie, by umknąć rozzłoszczonym władzom. Spędził jakiś czas ze szkockim filozofem Davidem Hume’em, ale, jak to mają w zwyczaju filozofowie, dwaj panowie posprzeczali się i odtąd denuncjowali się nawzajem na piśmie. Wpraw­dzie Rousseau romansował z kolejnymi bogatymi arystokratkami, lecz miał pięcioro dzieci z wieśniaczką, którą w końcu poślubił. Podczas gdy był sławnym pisarzem, dał radę wzbudzić wrogość w każdej religijnej czy politycznej osobistości tamtych czasów i ostatnie lata spędził, nie zagrze­wając nigdzie miejsca na dłużej i będąc zawsze wypędzanym przez wła­dze miast. Zapłacił wysoką cenę za wzbogacenie świata w swoją filozofię.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.