I Pluraliści — wszystkie rodzaje materii

Kolejna grupa filozofów zwana jest pluralistami. Różnili się oni od monistów tym, iż wierzyli, że rzeczywistości nie da się sprowadzić do jednej rzeczy — bez względu na to, czy miałby to być żywioł, równanie matema­tyczne, czy teoria ciągłej zmiany i stałości. Oni uważali, że świat złożony jest z wielu elementów.

Empedokles: korzeń materii

Empedokles może być porównywany do Pitagorasa, ponieważ również łączył ze sobą to, co naukowe, i to, co duchowe, jednak zajmował się ra­czej medycyną niż matematyką. Legenda głosi, że był charyzmatyczną sławą, która dokonywała medycznych „cudów” zdumiewających lud­ność. Był także utalentowanym poetą i mówcą.

Empedokles uważał również, iż nie ma jednej presubstancji świata, a raczej jest tak, że korzenie wszystkich czterech żywiołów — ognia, po­wietrza, wody i ziemi — mogą być odnalezione we wszystkim, co istnie­je. Te cztery korzenie funkcjonują w różnym natężeniu. Oczywiście w wo­dzie dominować będą „korzenie” wody, ale inne będą tu również — choć w mniejszym stopniu — obecne. Wyznawał też grecką wersję koncep­cji yin-yang mówiącej-o koegzystencji dopełniających się przeciwności, którymi, wedle niego, były miłość i konflikt, uważane za siły wpływające na znany mu świat.

Anaksagoras: ziarna wiedzy

Anaksagoras rozwinął teorię czterech korzeni, stwierdzając, że rzeczy­wistość może być sprowadzona do nieskończonej liczby „ziaren”. Po­dobnie jak u Empedoklesa, te ziarna zawierają elementy wszystkiego i są we wszystkim, jednakże pewne elementy występują w większej ilości, tworząc tym samym zróżnicowanie życia.

W miejsce teorii miłości i konfliktu Empedoklesa Anaksagoras opo­wiadał się za istnieniem nous, czyli omnipotentnego, a jednak bezosobo­wego umysłu, który nadawał światu porządek i ciągłość.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.