Wysiłki presokratyków

Presokratykami określamy pierwszych „oficjalnych” filozofów na świecie — grupę mężczyzn, którzy nauczali i objaśniali głównie w greckich miastach-państwach Jonii od siedemnastego wieku p.n.e. Chociaż wiele z ich teorii może wydawać się naiwnymi, prymitywnymi i po prostu błędny­mi, tym myślicielom należy się uznanie za skierowanie myśli ludzkich w tak fascynującym kierunku.

Choć wpojono im bogate tradycje mitologiczne, włączając w to antropomorficznych bogów i potwory oraz przekazywane ustnie opowie­ści Homera i innych, presokratycy postawili pierwsze kroki w kierun­ku naturalnych praw. Starali się wyjaśnić, o co w tym wszystkim chodzi, stosując metody naukowe. Presokratyków czasem nazywa się monistami, gdyż oddzielali jedną rzecz, zwykle jeden z żywiołów (ziemia, powietrze, ogień, woda), jako podstawę, do której cała rzeczywistość mogłaby zostać zredukowana.

Presokratejskim filozofom, choć dziś ich teorie mogą wydawać się śmieszne, należy się uznanie za ich wysiłki zmierzające w kierunku odejścia od prymitywnych objaśnień bogów i demonów i przejścia do wyjaśniania natury i rzeczywistości. Wysiłki te utorowały drogę me­todom naukowym.

Idee i filozofie presokratyków były wyryte w kamieniu. Niestety, prze­trwały tylko ich fragmenty. W rzeczywistości nie zachowała się żadna nie­tknięta praca któregokolwiek z presokratyków. Wszystko, co pozostało, to odłamki i fragmenty, antyczne odpowiedniki małych żółtych karte­czek przyklejonych do Twojego monitora czy lodówki.

Ale ich wysiłki nie powinny pozostać niedocenione. Przejście od za­bobonu do nauki było jakościowym skokiem w myśleniu, a ich filo­zofia była jak korzenie, które wrosły w wiele prawd uważanych dziś za oczywiste.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.