Rzeczywistość

Kant uważał, że rzeczywistość nie jest uporządkowanym światem, któ­ry czeka, by zostać zaobserwowanym przez człowieka. To raczej ludzki umysł dokonuje strukturyzacji chaosu na zewnątrz i tworzy postrzega­ną przez nas rzeczywistość. Czas i przestrzeń, tak jak je rozumiemy, nie są dla nas zewnętrznymi konceptami, są wewnętrznymi mechanizma­mi pozwalającymi na obserwację rzeczywistości. Tworzymy naszą włas­ną rzeczywistość nie z powodu choroby psychicznej czy egocentryzmu —   tak po prostu jest.

Rzeczywistość, jeśli postrzegać ją bez filtra naszych umysłów i per­cepcji, byłaby czymś na kształt gryzmołów przedszkolaka. Innymi sło­wy, to mglista gmatwanina, w której nie bylibyśmy w stanie się poruszać i która najprawdopodobniej doprowadziłaby nas do szaleństwa.

Kant spekulował co do natury świata noumenalnego, metafizyczne­go. Jego podejście do innych wymiarów było optymistyczne. Wierzył, że intuicja regularnie podpowiada nam, jak wygląda świat noumenalny. Poczucie zachwytu w gwiaździstą noc, duchowe poczucie jedności z kos­mosem to przykłady takich wskazówek. Kant wierzył w istnienie Boga, uniwersalnej sprawiedliwości i nieśmiertelność po „drugiej stronie”.

Kant uważał, że umysł posiada„kategorie rozumienia”, za pomocą któ­rych kataloguje, kodyfikuje i nadaje sens światu. Umysł nie może do­świadczyć niczego, co nie jest przefiltrowane przez jego oko. Dlate­go nigdy nie możemy poznać prawdziwej natury rzeczywistości. Kant uważa, że„postrzeganie jest rzeczywistością”.

W związku z tym Kant uważał, że ludzkość nie zdobywa całej wie­dzy tylko przez zmysły, jak to twierdzili empirycy. Ani też nie pojmuje wszystkiego rozumem, jak twierdzili racjonaliści. To rewolucyjny prze­wrót w historii filozofii i dlatego Kant wywarł wpływ na niemal wszyst­kich późniejszych myślicieli. Jego bezpośredni kontynuatorzy, inni idea­liści, rewidowali jego poglądy, modyfikowali je i spierali się z nimi.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.