Kompleks Edypa

Freud zaproponował także niesławną teorię kompleksu Edypa. Edyp był po­stacią ze sztuki greckiego pisarza Sofoklesa. Sztuka ta opowiada o kró­lu Edypie, który na skutek kilku koincydencji zabija swego ojca i żeni się ze swoją matką. Po odkryciu prawdy przerażony Edyp wykłuwa sobie oczy w ramach pokuty.

Freud uważał, iż każdy młody mężczyzna przeżywa wewnętrzny kompleks Edypa, rywalizując z ojcem o uwagę matki. Sugeruje, iż młodzi chłopcy podświadomie chcą, mówiąc grzecznie, usunąć ojca i posiąść matkę. Znajdują się w zamęcie miłości i nienawiści szarpani przez za­zdrość, żądzę, zakłopotanie i wściekłość. Zdrowy młody mężczyzna wy­rasta z kompleksu Edypa, lecz żal biednych dusz, którym się to nie udaje. Są chodzącym nieszczęściem, a ich dysfunkcja będzie trwać, prześladu­jąc i okaleczając ich tak długo, póki nie znajdą pomocy.

Sigmund Freud jest jednym z twórców współczesnej psychologii. Choć, na przemian, cieszy się łaską i popada w niełaskę, jego teorie do­tyczące nieświadomości, kompleksu Edypa i interpretacji snów wciąż intrygują profesjonalnych i „kozetkowych” psychologów.

Freud, wytwór Europy dziewiętnastego wieku, uważał, iż kompleks Edypa jest zjawiskiem powszechnym. Inni badacze uważają, iż nie jest to archetypowa koncepcja dotycząca wszystkich kultur. Freud przypusz­czał, iż dziewczynki miały odpowiadające kompleksowi Edypa miłosno- nienawistne związki ze swymi matkami. Nie nadał im własnej nazwy, ale żeńska wersja kompleksu Edypa została nazwana później kompleksem Elektry — od postaci z greckiego dramatu, która zamordowała swą matkę.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.