Psychologia humanistyczna

Carl Rogers (1902 -1987) i Abraham Maslow (1908 -1970) to pionierzy tak zwanej psychologii humanistycznej. Byli oni niezadowoleni ze sztywnych ram psychoanalizy i behawioryzmu. Ich teorie, ani behawiorystyczne, ani psychoanalityczne, uznano za trzecią silę w psychologii. Ci mężczyźni po­strzegali psychologię jako narzędzie mające pomóc ludziom w pełni zre­alizować swój potencjał. Rogers uważał, iż wszyscy ludzie mają wrodzone pragnienie „bycia wszystkim, czym mogą być”, a rolą psychoterapii było kierowanie tym procesem.

Abraham Maslow stworzył hierarchię potrzeb, która jest ścieżką, przez jaką przechodzi człowiek: od podstawowych potrzeb związanych z przetrwaniem aż do pełnego zrealizowania swojego potencjału. Najniż­sze poziomy na skali to jedzenie i schronienie, a wyżej znajdują się po­trzeby bezpieczeństwa i miłości. Na szczycie piramidy znajduje się to, co Maslow nazwał samorealizacją. Jedną z jego najsłynniejszych wypowie­dzi jest zdanie: „Muzyk musi tworzyć muzykę, artysta musi malować, poeta musi pisać, jeśli chce pozostać w zgodzie z samym sobą. Człowiek musi zostać tym, kim zostać może”. Maslow był także jednym z pierw­szych praktykujących terapię grupową — gromadzącą pacjentów na grupo­wych sesjach z terapeutą.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.