Powrót sceptycyzmu

W okresie renesansu do łask powróciła filozofia sceptyków. Stało się to za sprawą odkrycia prac rzymskiego sceptyka Sekstusa Empiryka. Podobnie jak ich rzymscy poprzednicy, neosceptycy wierzyli, iż trzeba zawiesić osą­dy w obliczu sytuacji budzącej wątpliwości.

Najsłynniejszym sceptykiem epoki renesansu był Michał z Montaigne (1533 – 1592). Jego słynne i wpływowe dzieło Próby było pierwszym zbiorem esejów — nowego gatunku w literackim panteonie.

Był on przekonany, że nasze zmysły są z gruntu podejrzane, więc na­leży wątpić we wszystko. Ludzie mieli prawo do swoich opinii, a każda opinia była uprawniona, ponieważ nigdy nie można być pewnym fak­tów. Wątpił również w rewolucję naukową. Wierzył, że taka wiedza jest przejściowa i zostanie przywłaszczona i odrzucona przez przyszłe gene­racje. Jego filozofia była rodzajem poglądu „czy nie możemy po prostu sobie żyć?” lub, co może bardziej trafne, „dlaczego nie mielibyśmy sobie żyć, skoro nikt tak naprawdę nie wie, co nas czeka?”. Zycie to jedna wiel­ka zagadka.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.