Kościół katolicki i filozofia

W okresie ciemnych wieków kościół katolicki utrwalił swoją pozycję do­minującej religii zachodniego świata. Teologia chrześcijańska posługuje się pojęciem dogmy. Dogma to doktryna wierzeń uważanych za prawdy absolutne, narzucanych odgórnie w sposób autorytarny.

Wzrost roli kościoła katolickiego można podzielić na trzy fazy:

  • Fazę ewangelizacyjną, podczas której misjonarze szerzyli nową wiarę. Słowo szerzyło się jak ogień i bardzo szybko zajęło miej­sce oficjalnej religii Cesarstwa, wcześniej będąc jego główną „Nemezis”.
  • Fazę patrystyczną — okres od drugiego do ósmego wieku. W tym czasie przywódcy kościoła skodyfikowali i usystematy­zowali dogmę. Wybrali cztery ewangelie opisujące życie Jezusa i nadali im miano oficjalnych. Zależnie od tego, jak na to spoj­rzeć, kościół albo bronił się przed poganami i heretykami, albo niszczył wszystkich tych, którzy nie zgadzali się z oficjalną li­nią, nazywając ich bluźniercami i wysyłając na stos.
  • Fazę scholastyczną, która trwała mniej więcej od dziewiątego do szesnastego wieku. W tym okresie chrześcijańska filozofia ewoluowała w oparciu o prace Platona i Arystotelesa przysto­sowane jednak do dogmatów chrześcijańskich. Synteza filozofii i teologii była główną szkołą myślenia w średniowieczu i na za­wsze odmieniła świat.

Scholastyka miała swój początek na uniwersytetach w Paryżu i Oksfor­dzie. Jej główne hasło brzmiało: „Naucz się wszystkiego”, co było celem bardzo szlachetnym i dowodziło otwartości umysłu. Na tych uniwersy­tetach opracowano pierwsze programy studiów, na podstawie których ułożono współczesne programy nauczania sztuk wyzwolonych. To właś­nie tam miało miejsce„przesunięcie”od Platona do Arystotelesa.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.