Stoicyzm

Zenon z Cypru (Zenon z Kition) żył w latach 334 – 262 p.n.e. Był zało­życielem szkoły stoików, zwykł wykładać na swoim ganku nazywanym stoa, stąd nazwa szkoły stoików. Podobnie jak w przypadku epikurejczy­ków, stoicyzm zaczerpnął wiele z tradycji presokratyków (o ile ci pierw­si byli atomistami, to stoicy zgadzali się z Heraklitem, że wszystko da się zredukować do ognia). Słowo „stoik” przetrwało do dziś i oznacza osobę pogodzoną ze zwrotami w życiu i nierozpaczającą z ich powodu.

Wiedza i mądrość

Stoik zgodziłby się z epikurejczykiem co do tego, że wszelka wiedza zdo­bywana jest za pomocą zmysłów. Stoicy nie akceptowali platońskiej koncepcji form. Uważali, że umysł jest tabula rasa — niezapisaną tablicą, na której odciskają się doświadczenia. A ponieważ wszelka wiedza jest su­biektywna, tak samo jest i z prawdą. Dla stoików nie istniała żadna wiecz­na prawda.

Stoicy uważali mądrość za największą cnotę, a z niej wywodzili od­wagę, panowanie nad sobą i sprawiedliwość. W filozofii stoickiej nie było odcieni szarości. Ludzie byli albo całkowicie dobrzy, albo skrajnie źli, całkiem mądrzy lub skrajnie głupi. A ci, którzy opłakują upadek cywili­zacji, mogą się z nimi utożsamiać — stoicy mówili o nim już dwa tysią­ce lat temu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.