Baruch Spinoza

Baruch Spinoza (1632 – 1677) wierzył w panteizm, który oznaczał obec­ność Boga we wszystkich rzeczach. Uważa się, że swego rodzaju panteistami byli antyczni druidzi. Panteistami są zatem również współcześ­ni newage’owi ekolodzy obejmujący drzewa Ta forma czczenia natury sprawiła, iż zaczęły go podejrzewać wszechwidzące oczy chrześcijań­skich autorytetów. Fakt, iż został wychowany jako ortodoksyjny Żyd, także nie spodobał się chrześcijańskim autorytetom. A przywódcy ży­dowscy wyrzucili go za panteistyczne poglądy. I tak Spinoza został czło­wiekiem bez religii.

Podobnie jak Kartezjusz, zmagał się z koncepcją substancji. Karte­zjusz nazywał nieskończoną substancję Bogiem, Spinoza — naturą. Jego przekonanie, że Bóg jest naturą i że ta natura jest jedyną substancją zdol­ną przekształcać się w różne formy zwane przez niego propozycjami, nie jest bardzo odległe od koncepcji presokratyków-monistów.

Panteizm jest wiarą w to, że Bóg jest naturą — we wszystkim wokół nas i bez przerwy. Oskarżony o panteizm Baruch Spinoza został schwy­tany za „najgorszą z możliwych duchowych wiar”. Zaprzeczał istnieniu duszy po śmierci i wierzył, iż światem rządziło przeznaczenie.

Jak Kartezjusz, Spinoza unikał pasji, wierząc, że wchodziły one w dro­gę wewnętrznemu spokojowi. Wierzył w akceptację własnego losu w życiu oraz w to, że jesteśmy częścią (jakkolwiek nieistotną) kosmicznego obra­zu całości (choć bezosobowo), a także szczęśliwymi, anonimowymi pro­pozycjami pośród wielu innych propozycji, co powinno przynieść nam przynajmniej odrobinę spokoju. Nie trzeba mówić, iż wielu się z tą filo­zofią nie zgadzało.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.