Gottfried Leibniz

Gottfried Leibniz (1646 -1716) odrzucał panteizm i traktowanie człowie­ka jako jednej marnej propozycji we wszechświecie. O ile Spinoza mó­wił o propozycjach, to Leibniz wierzył, że świat stworzony jest z czegoś, co nazywał monadami. Leibniz postulował, iż jedynym bytem, który ma dostęp do wszystkich monad, jest Bóg. Stąd Bóg zna wszystkie odpo­wiedzi, a tak wielka część życia jest dla człowieka tajemnicą. Mamy do­stęp tylko do kawałka zawiłych puzzli, jakie tworzą rzeczywistość, lecz Bóg widzi ją w całości.

Tak jak Kartezjusz i Spinoza, Leibniz miał umysł matematyka i uwa­żał zwierzęce pasje za przeszkodę. Kartezjusz, Spinoza i Leibniz szano­wali logikę.

Leibniz postulował kilka zasad logiki, które, jak wierzył, kierowały światem:

  • Zasada niesprzeczności: Sprzeczność jest z natury fałszywa.
  • Zasada wystarczającej przyczyny: Wszystko dzieje się z jakiejś przyczyny, choć może ona pozostać dla nas tajemnicą.
  • Zasada orzekania: Wszystko, co orzeka o rzeczy, jest zarazem częś­cią tego, czym ta rzecz jest, a nie tylko tym, co się jej zdarzyło.
  • Zasada tożsamości nierozróżnialnego: Wszystko jest unikalne. Nic nie jest dokładnie takie samo. Gdyby dwie rzeczy były iden­tyczne, byłyby jedną i tą samą rzeczą.
  • Zasada najlepszego świata: Ten świat jest najlepszym z możli­wych. Bóg stworzył go jako skończoną logikę i prostotę. Poprzez sugestię, iż jest to „najlepszy z możliwych światów” Leibniz nie chciał powiedzieć, iż był on wielką i wspaniałą Utopią. Miał na myśli to, iż świat był jak wysoce logiczny, doskonale funkcjo­nujący superkomputer.
Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.